Thompson de 'alles man'

Elke ochtend is Thompson aanwezig om ontbijt klaar te maken. Thompson is de ‘alles man’  van de school. Hij haalt alles wat we nodig hebben van water tot avond eten. Soms probeer ik zelf aftewassen of thee te zetten maar als Thompson er is maakt hij het af. Ook mijn eigen ontbijt klaar maken kan niet altijd. We beginnen gelukkig steeds meer elkaars ‘cultuur’  te begrijpen. Hij blijkt  goeie humor te hebben. Nu leren we elkaar ontbijt klaar maken. Zoals mijn ‘pancake van ei en banaan’. Hij vond het maar raar. Thompson noemt het ‘dosa banana’.

Die avond kwam Thompson een beetje gestresst de kamer binnen. We moetsen snel wat eten van de menu kaart kiezen en mee naar beneden komen. We begrepen niet echt wat hij wilde. Eenmaal beneden stonden alle schoolbussen in een lijn. Het was al donker. Doordat India dichter bij de evenaar ligt is er minder schemering. Precies om 6 uur is het nacht.
De schoolbussen waren versierd met slingers en bloemen. De chauffeurs waren bezig met het versieren en schoonmaken van de bussen. Thompson vetelde dat dit een ritueel is om de niet levende objecten, die het leven gemakkelijker maken, te ‘bedanken’. Er zullen bijvoorbeeld mensen zijn die schoenen in dit ritueel ‘bedanken’ aldus Thompson. Eigenlijk kan het alles zijn. In de nieuwe generatie zal de smarthphone worden bedankt. Denkende aan mijn leerlingen in Nederland, de smartphone; het nieuwe onmisbare orgaan.

Met vuur, wierrook en fruit offers worden de voertuigen bedankt. Voor de aanwezigheid, het nut en de veiligheid. De manier waarop de mensen hier in het moment leven en kracht uitstralen is leerzaam. Mensen leven hier veel meer met elkaar. Het deelnemen aan deze levenswijze is rustgevend. In de westerse maatschappij lijkt er weinig tijd te zijn. Ook religie en tradities worden zichtbaar minder in de westerse cultuur. Kerstmis is voor sommige al een verplichting. De hindoeisten geloven in voor ons een sprookjes wereld. Een god met meer dan twee armen en een half mens half olifant. Vroeger als kind geloofde ik in Sinterklaas, sprookjes hielpen mij rustig te worden voor het slapen gaan. Verzonnen verhalen of niet maar de belevenis was echt. Oordelen over geloof en de realiteit is overbodig, dat is immers niet waar het omgaat.
Thompson is Christelijk en gaat elke zondag naar de kerk. Ondanks dit is ook hij aanwezig bij de rituelen en vele kleurijke festivals van de Hindoeisten. Toen ik hem vroeg waarom moest hij even nadenken en zei; “waarom zou ik er niet zijn? Het zijn mijn vrienden” .

Deze dag  sloten we af met verschillende kaartspelletjes van Thompson. We hebben drie potjes gespeeld en nog steeds begrijp ik het doel van dit indiase spel niet. Net als cricket, ik zag een paar jongens dit spel spelen de volgende dag. Veel mensen denken dat in Nederland deze sport ook vaak wordt gespeeld. Ik moest ze teleustellen ze hadden geen cricket kampioen voorzich staan. De jongens moesten lachen. Wel heb ik een paar potjes meegespeeld. Ook hier is het doel nog niet helemaal duidelijk. Ik denk dat ik de regels vanavond maar eens moet bestuderen. Maar ik heb de bal geraakt.

Het lesgeven is hier is zo anders maar tegelijkertijd hetzelfde. De verschillende karakters, de stille leerling, de drukke, de onduigende en de dromer. Ja, in India heb je die ook gewoon. Na het geven van een aantal lessen, de overleggen met docenten en de gesprekjes met leelingen vergeet je je achtergrond. In relatief korte tijd is deze plek, in een totaal andere cultuur, een thuis geworden. De school, de leelingen en de docenten zorgen voor een geweldige sfeer. We mogen voor 2 maanden deel uitmaken van deze warme gemeenschap. Dit vind ik niet vanzelfsprekend en daarom erg bijzonder.

Ik denk terug aan mijn ‘vakantie’ op Lesbos. De mensen die met alleen een rugzakje of niets in een bootje stappen omdat het leven in hun geboorteland niet meer draagbaar is. Ik denk terug aan die ene Syrische vrouw die zich veronschuldigde voor ons, de angst in haar ogen die mijn hart heeft geraakt op een plek waarvan ik dacht dat die niet bestond. Hoe zou het met haar zijn? Hoe fijn zou het zijn als deze mensen zich net zo welkom zouden voelen als ik in een totaal andere wereld en cultuur als India.

De eerste echte confrontatie met de armoede was vandaag. Na een drukke dag op de school zijn we met de principal, haar chauffeur en Thompson naar de binnenstad gereden. Absoluut is dit een stukje van niets maar het was een aardige rit, de files in Nedeland zijn niets bij deze chaos op de weg. Regels zijn er niet en daar is denk ik alles wel mee gezegd. Soms had ik het gevoel dat de chauffeur dacht dat de auto kon vliegen. Hoe dichter we bij de kern van de stad kwamen hoe kleiner de huisjes. We passeerde een rivier, die uitmondt in de zee van Chennai. Rond de rivier en de snelweg liggen slums. Dit is een thuis voor de arme mensen. Mensen die waarschijnlijk van het platteland naar de stad zijn getrokken in de hoop ook te profiteren van de groeiende economie. Aan de ene kant van de stad zie je universiteiten en de duurste auto’s, die een rijke voetballer in Nederlanden niet eens bezit, en aan de andere kant families die geen slum woning kunnen permitteren maar als nomade elke dag een hutje bouwen op het strand of naast de snelweg.  Opeens wordt het me duidelijk dat het heel lang gaat duren voordat de grens tussen arm en rijk kleiner gaat worden. De globalisering en verwestering laat duidelijke sporen na op het straatbeeld in Chennai...

Wanneer ik klassen observeer is het zo mooi om te zien hoe graag deze leerlingen willen leren. Hoe graag ze dit willen laten zien. De leelingen zijn zichtbaar toegewijd en dankbaar. Hoewel (gelukkig) ook hier in de hogere klassen de pubertijd aanwezig is komt dit anders naar buiten. Wat een verschil is dat met sommige leerlingen in Nederland. Waar school veplicht is en voor iedereen toegankelijk. Naar school kunnen in India is immers niet vanzelfsprekend.

Vrijdag werd een ‘western talent competition’ gehouden. Ja, daar heb je de verwestering weer. Ik zat naast de Campus head van een andere locatie. Ze vertelde dat ze de liedjes niet kende en zelf vooral Hindi muziek luistert. Ik knikte en dacht aan de invloed van internet op deze jongeren. Zelfs de aller kleintjes zongen vloeiend Engelse pop nummers. Ik moest denken aan mijn eigen middelbareschool tijd, het ‘freaken festival’. Minder formeel was die zeker maar ook  hier in India had je een Rene Jansen, de man die alles organiseerde. Ook hier had je huilende en zenuwachtige leerlingen. Veel talent dat was duidelijk.

De volgende dag was mijn eerste ritje in een gele schoolbus. Ik verbaasde me in eerste instantie over de tamelijk slechte staat van de bussen. De schoolbussen zijn gratis vervoer voor de leerlingen op de school. Sommige leerlingen betalen voor prive bussen. We waren onderweg naar een planetarium en museum. Eenmaal aangekomen waren er nog meer scholen en een groep jonge vrouwen denk rond de 16 uit een weeshuis. Ik kon nergens rustig rondlopen of de meiden wilde iets vragen. Ze konden echter geen Engels. Het was dus vooral kijken en lachen. Ondanks dit wisten we elkaar te vermaken. De kinderen van onze school vermaakte zichzelf prima. Ze zijn zich gelukkig niet meer bewust van onze aanwezigheid. De regen die op de terugweg naar beneden kletterde zorgde voor natte voeten in de bus, het was een lange vochtige rit maar de kinderen bleven lachen en ik dus ook.

Deze maandag stond eigenlijk een ander school reisje gepland. Naar Mahabalipuram, een plek met bijzondere monumenten en tempels. Gelegen aan de kust, 61 km van Chennai centrum. Echter brak vanmorgen vroeg rond 6 uur een zware regenbui los. De wegen waren amper nog zichtbaar. Doordat het haast onmogelijk wordt om alle kinderen op te halen werd besloten de school vandaag te sluiten. In deze periode van de maand, moesson seizoen voor het zuidoostelijke deel van India, gebeurd dit vaker. Geen sneeuwvrij maar regenvrij!