De eerste regen

De school was woensdag en donderdag dicht. Dit vanwege een hindoeistisch feest waar o.a. Shiva werd aanbeden. Ook het begin van de winter en het regenseizoen in het zuiden wordt gevierd. Hoewel de eeste regen nog niet was gevallen werd de vruchtbaarheid die de regen zal brengen duidelijk gevierd. Auto’s, vrachtwagens, scooters en zelfs enkele fietsen werden versierd met bananen bladeren, bloemen en verschillende kleuren poeder maar voonamelijk geel en rood. Ook de koeien werden niet vergeten. Koeien in India maken immers ook deel uit van het verkeer en het dagelijks leven. Ik weet niet of het de vemoeidheid was, de vele pepers in mijn eten maar volgens mij zag ik zelfs twee koeien links –recht – links kijken voordat ze de weg overstaken. Dat was vrij bizar. Een Nederlandse koe zal het hier dus ook moeilijk krijgen.

Woensdag hebben we het leven van een familie mogen bijwonen. Het was bijzonder om onderweg geen westerlingen tegen te komen. Het voelde als een andere wereld, een wereld waarvan ik nooit echt had verwacht dat het bestond. Documentaires over India zijn vaak over dezelfde onderwerpen. De armoede , de onaanraakbare (dalits) en de rijke die hiervoor de ogen sluiten. In het gedeelte waar ik was zag ik vooral veel leven. Al het leven is buiten, staat verkopers, imens veel verkeer, lunchende mensen en spelende kinderen. Verschillende kledingstylen door elkaar; traditionele sari’s voor mannen en vrouwen tot man in pak.

De docent waar we waren uitgenodigd had voor ons gekookt. Toen we de auto uitstapte stonden we voor een gebouw met allemaal scooters. Deze werden door een paar mannen schoon gemaakt. Voor de ingang van de deur waren mooie grond tekeningen gemaakt, om de boze geesten te verdrijven. Eenmaal binnen herkende ik haar zoon. Hij zit als leerling op de school en we hadden het ‘catch’ spel gespeeld. De huiskamer was klein maar vol met warmte en kleuren. Er stonden twee banken en een grote televisie. De docent heeft ons haar althaar laten zien voor Shiva en haar goden. Ze legde ons uit wat het allemaal betekende en welke god waar nuttig voor was. Erg indrukwekkend maar tegelijkertijd erg huiselijk. Ik moest gelijk denken aan de kerststalletjes die ik vroeger als kind, bij mijn oma en thuis, geweldig vond. Ook stonden er boedha beeldjes in het huis. Het Boedhisme wordt door dit gezin ook als waardig en nuttig beschouwd.

De zoon van de docent heeft ons een rondleiding gegeven door zijn woonwijk, terwijl onze lunch werd klaar gemaakt. De jongen had veel vragen over het westen, Europa en Nederland. Ondertussen liet hij zich met zijn beste Engels als waardige gids zien. Hij vertelde over de tempels en religies die in deze wijk voorkwamen. Bijzonder was dat tijdens ons gesprek onderwerpen naar voren kwamen waarvan ik dacht dat ze taboe zouden zijn. De tamelijk grote grens tussen de arme en rijke in India, de geplande huwelijken, de onaanraakbare (dalits) en het kaste systeem. Allemaal zijn ze langs gekomen. De zoon is 16 maar mentaal wellicht al 20. Hij heeft een onderzoekende houding en heeft veel diepgaande vragen over het leven. Hij geeft aan dat het kaste systeem, dat nog steeds informeel bestaat, een groot probleem is voor de ontwikkeling van India. “In de buitenwereld zijn wij hierom bekend en dat zien de elite niet.” Aan de andere kant, zegt hij, zijn er veranderingen zichtbaar maar dan met name in de (grote) steden, in de dorpen zal ook hij opkijken van de oude gewoontes wat betreft ‘machtsafstand’. Toen ik hem vroeg wat hij dacht over het uithuwelijken bleef het stil, hij wist het niet. De invloed van uithuwlijken is echter groot op het instand houden van het kaste systeem, dit hield ik echter voor mijzelf.

Na een heerlijke lunch waarbij ik eindelijk echt in mijn element zat; ETEN MET JE HANDEN, werden we voorgesteld aan haar man en vrienden. We hadden nog wat indiase televisie gekeken en gepraat over Nederlandse kaas en fietsen. Het feit dat er meer fietsen zijn dan mensen in Nederland, dat er in heel Nederland net zoveel mensen wonen dan in bijv. Mumbai was een goede afsluiter van het bezoek.

Donderdag was de school ook dicht. Deze dag heb ik vooral gebruikt om mijn eerste les voortebereiden. De les gaat over het klimaat in India; bijna op elke blz. van het aardrijkskunde boek staat een kaart van India. Het is vooral veel feiten kennis en weinig toepassen, reproductie dus. Terwijl de boeken in Nederland juist veel gebruik maken van vergelijkingen met andere landen; wereldbeeld bijbrengen. Deze les wil ik dan ook gebruiken om het klimaat van India te vegelijken met Nederland.

Terwijl ik op het schoolplein een schets aan het maken was van een bijzondere boom, het enigste groene natuur in mijn omgeving. Zag ik achter de muren van de school twee kinderen zwaaien. Na wat heen en weer gezwaai besloot ik naar ze toe te lopen. Verlegen maar enthousiast begonnen de kleine mannetjes rond te spingen. De vrolijkheid  en het leven in de ogen van deze kinderen zijn zo mooi en echt. Er kwamen twee vrouwen bij de muur staan, zussen. Ze wilde foto’s maken. Ik vertelde ze dat ik niet zo fotogeniek was, dat was geen excuus. Uiteindelijk kwamen we erachter dat we buren waren. Ik wilde iets uit Nederland met ze delen. We hebben snoep geruild. Ik dropsleutels en zei indiase zuurtjes. Toen ik naar binnen wilde gaan vroeg de allerkleinste; When do we meet again? Soon I said.

Toen ik de klas binnenliep voor mijn eerste les was de groep nog niet compleet. De les zou officieel starten om 13:15, maar een leerling uit de klas vertelde dat het soms pas 13:30 is omdat de pauze uitloopt. We moesten er allebei om lachen want een les duurt maar 40 minuten. Ik besloot om vast mijn landkaarten, die ik de dag ervoor in de bibliotheek had gevonden, op te hangen. Op het lesbord noteerde ik wat de planning was. Toen ik mij omdraaide zat naar mijn grote verbazing iedereen rechtop in het klaslokaal mij aan te staren. Op de tafel lagen de schiften en de aardrijkskunde boeken al klaar. Dit is in de drie jaar dat ik voor de klas sta nog nooit gebeurd. Ik droomde niet en ik moest nu echt gaan beginnen, de verbazing was immers van mijn gezicht te lezen. We begonnen met een kort voorstel rondje (naam, leeftijd en hobby) en het maken van naam kaartjes. Toen al kwam ik erachter hoe moeilijk het was om de leerlingen te verstaan. Het leukste misverstand was deze; een jongen vertelde mij wat zijn hobby was; ik verstond ; ‘hiking’ . De klas begon te lachen en de jongen herhaalde nogmaals zijn hobby; ‘hacken van de wifi van de buren’  Toen nogmaals moesten we met ze alle erg lachen. Nou de sfeer zat er iedergeval goed in. Tijdens de activerende werkvorm waarbij de leerlingen het klimaat van India moesten vergelijken met Nederland kwam ik erachter dat de opdracht voor sommige te moeilijk was. Gelukkig was het een samenwerkingsopdracht en kwamen de meeste leerlingen eruit. Ze moesten de kennis die ze al hebben van het klimaat in India toepassen voor het ‘onbekende’ Nederland. Kortom ik was trots op de leerlingen uit klas 9A (leeftijd 13-14).

Vandaag vielen trouwens de eerste regendruppels naar beneden. Dit was rond 3 uur toen de kinderen op het schoolplein aan het wachten waren op de ouders of de schoolbus. Ik zat op een stoeprand met het mooiste meisje dat ik ooit heb gezien, en nee ik overdijf niet. Ze vertelde dat dit de eerste regen na de zomer was en dat daardoor mensen blij zijn.  "Regent het ook bij jou thuis?" Ik moest lachen, ja eigenlijk elke week. Daaropvolgend vroeg een jongetje of daar waar ik vandaan komt wel een zon is; "You are so white, like snow" 

Zaterdag werden we opgehaald door de docent waar we donderdag ook zijn geweest. Zei is afdelingsleider van social sciences. We zijn naar de bioscoop geweest. Ook hier was het wennen om de enigste westerling te zijn. Gelukkig is het niet echt ongemakkelijk want de meeste staarders glimlachen veel en kijken omdat het niet dagelijkse kost is. Ik verblijf ook niet in de stadskern meer daarbuiten. De toeristen die Chennai bezoeken zullen overwegend in de oude stad te vinden zijn, ben benieuwd of we ze tegen gaan komen.   

De buurjongetjes waren vandaag ook weer aanwezig. Vol van energie werd mij verteld dat ze de gekleurde sleutel snoepjes lekker vonden en met een beetje angst de zwarte (drop)  hadden weggegooid. Ik moest erom lachen en met enige opluchting begonnen de kinders over het schoolplein te rennen.